Bidea distantzia baino gehiago da.
Denbora, itxaronaldia eta nekea ere bada. Itxaropena, beldurra, ezjakintasuna, bakardadea eta bidaian agertzen diren beste hainbat emozio da.
Bidasoa bezalako muga batean, non oztopo asko ikusezinak diren, akonpainamendua funtsezkoa bihurtzen da. Eva Arangurenek, kale-hezitzailea, hori ulertu zuen SOS Racismorekin batera Vidas cruzadas en la frontera de Irun ikerketa bultzatu zuenean.
Eta mugako gizarte honetan, non erakundeak heltzen ez diren, militantzia dago.
Hori dira Irungo Harrera Sarea Hegoaldean eta Bidasoa Etorkinekin Iparraldean, Bidasoa zeharkatzen dutenei akonpainamendua, orientazioa eta sostengua ematen dieten bi sare.
Zenbaki bakoitzaren atzean gauak, elkarrizketak, atsedenak eta zaintza keinuak daude.
Bidea berrartu baino lehen indarrak berreskuratzeko tokiak.
Eustea hori ere bada: geratzea beste batzuk igaroan baino ez daudenean.
Eta horrek prezio bat dauka beste alde batera ez begiratzea eta desobeditzea erabakitzen duten horientzat.